Cuando la crisis económica incide en ciertos sectores, los trabajadores afectados salen a la calle exigiendo soluciones al Gobierno. Lo vivimos recientemente, con la huelga de transportes, que colapsó España. Siempre me pregunto por qué nos hemos acostumbrado a que estas movilizaciones las hagan sectores como el metal, el ganadero o el agrícola. La prensa española está ahora en días bajos, la caída de los ingresos publicitarios va a provocar que 2009 sea un año dramático. Habrá seguramente cientos de despidos e incluso cierres de medios. ¿Saldremos los periodistas a la calle para exigir al Gobierno que nos ayude? Y, lo que es más importante, ¿lo entenderá la opinión pública como sucede en otros casos?
P.S. Cámbiese la palabra "periodista" por la o las que correspondan en el caso del lector... "profesor de centro privado", "comerciante", "repartidor", "detective privado"....
P.S. Cámbiese la palabra "periodista" por la o las que correspondan en el caso del lector... "profesor de centro privado", "comerciante", "repartidor", "detective privado"....



29 comentarios:
Querida amiga, no saldrás a la calle a defender tu puesto de trabajo. Primero no interesa y segundo no se entendería.
Un beso
lo sé, eifonso. además, para unir a todos los periodistas, en fin...
En efecto, ¿lo entendería la opinión pública? ¿Cómo lo valoraría? Muy perspicaz tu planteamiento. Tengo dudas sobre la respuesta. Biquiños
guillermo, la opinión pública tiene un concepto nefasto de nosotros, justificado, desde luego, pero también porque estamos en un escaparate, cosa que no sucede en otras profesiones. así que dirían que nos quejamos de vicio...
Lo del nefasto concepto lo veo injusto, alguien tendría que dedicarse a explicarle a la opinión pública que lo que hacen los cafres que trabajan en engendros nefríticos tipo "salsa rosa" NO son periodistas, sino acosadores profesionales.
Y si alguno o alguna por un casual resultara en posesión efectiva del título de Periodista, yo ampliaría el término "acosador profesional" con la coletilla "prostituto moral".
Ea.
gracias cov. lo cierto es que los periodistas somos muy autocríticos con nuestra profesión, pero al estar los grandes medios en manos de quien están poco podemos hacer.
no me había parado a pensarlo, cuanta razón tienes.
En efecto, o Xornalismo é case inexistente na actualidade. Simplemente sodes armas de poder en mans dos poderosos. Non hai independencia porque os xornais non son independentes.
Así é todo, poucas profesións teñen tanta responsabilidade moral como a de xornalista.
Por outra parte, non podemos querer capitalismo só para cando as cousas van ben e comunismo para cando van mal. Se non queredes capitalismo, non votedes. Se aceptades o capitalismo, hai que foderse cando veñen mal dadas e non pedirlle a Papá Estado que nos subvencione en plan comunismo.
Agora nos toca fodernos porque cando as cousas ían ben quixemos aproveitarnos en plan capitalista.
De súpeto, todos nos sentimos comunistas pero é puro medo a quedarnos no puto paro ou a ter que traballar por soldos de merda.
Y pensar que Superman era periodista...
que nin diola, aquí nadie está hablando de capitalismo o comunismo, me temo. ¡ojalá fuese tan simple! Mi duda es por qué pedimos ayudas al estado unos sí y otros no. No he dicho qué pienso yo de ese tema, porque no quiero crear polémicas. Pero me voy a mojar: yo necesito el coche para trabajar. ¿me va a compensar a mí el estado por la subida de los carburantes? A eso me refiero, a que nos hemos acostumbrado a exigir determinadas cosas al estado y nadie las cuestiona. Y si determinados sectores pueden, ¿por qué no todos? Ese es el debate que me gustaría plantear. Otro distinto es si el estado debe ser tan intervencionista, yo creo que no. Es su obligación aportar medidas para gestionar bien los malos tiempos, y los buenos, pero no creo en las ayudas económicas directas, pues es un planteamiento de derechas.
Creo que interpretas que quiero que los periodistas pidan ayudas, y no es eso!
Pocos trabajadores son tan "adaptables" como los periodistas, lo sé porque ese es mi oficio.
(Ojo, trabajo de periodista, pero me cuesta y me parece inapropiado decir que "soy" periodista, pues soy más cosas; al igual que doy por hecho que un arquitecto o un tornero son más que simples arquitectos y torneros).
Me sumo a los que se hacen tu pregunta.
Un abrazo.
Hay sectores que pueden presionar más que otros.
No se porque extraña razón los periodistas no salis mas en las noticias, siempre me ha parecido curioso...
Besicos guapa
pues precisamente, belén, porque los dueños de los medios lo evitan, ya que contar las reivindicaciones de otras empresas implica que cuando tus trabajadores protesten también las contarán... y no les conviene.
Si la huelga de transportes paralizó el país, una huelga de medios paralizaría el mundo. Quedaríamos a oscuras. El pueblo no sabe el poder que posee.
El sistema se va a pique, tal vez un día todo reviente y se paralice todo a la vez.
besos,
No y no, me temo.
Estas son mis respuestas a sendas preguntas.
Un besazo
No sé porqué me da que antes de que eso suceda, el paisaje económico habrá mejorado. Y no sé porqué me da que aún habiendo arrasado antes con los demás sectores, los medios serán los que menos sufran. No digo que no haya algún que otro reajuste de plantilla porque las empresas recorten publicidad y eso, pero es que si desaparecen, ESpaña se quedaría a oscuras y los españoleitors sabemos que, aunque en tantas ocasiones mal informados, los medios de comunicación son necesarios. Y quizás esto sirva para que se perfile un nuevo eslilo de periodismo o, mejor dicho, para que por fin el periodismo (prensa, radio, tv)empeice a ser lo que en esencia es: información y reivindicación; añádasele a esto ética, honbradez, etc. etc. etc. y todo eso que tu sabes, MD.
De verdad que qué optimista me he levantado esta mañana, ¿verdad?
Pasa buen día, bonita.
bueno, desgraciadamente hay trabajos que siendo importantes influyen poco sobre la gente, quiero decir que transportistas, controladores aereos, medicos o gente de la enseñanza tienen mucha fuerza para hacer presion. Otros trabajos, o esta mal sindicado (como le pasa al mio)o influyen poco en la produccion nacional. Digamos que tienen poca fuerza.
El periodismo es uno de ellos tambien.
Buena reflexión, la verdad. El espíritu de gremio no está extendido a todas las profesiones. y la reivindicación tampoco.
Pero como me pique lleno la Castellana de zurdos y ya verás la que se lía, ¡gensanta!
Besitos/azos.
Cuánta razón, darling, y sabes por qué lo digo. Digamos que mi sector (el cual conoces bien) o al menos donde ahora colaboro, es pagado a precios irrisorios...
Desgraciadamente cuando hay que reducir costes en todos los sectores siempre lo pagamos los trabajadores que nos dejamos la piel para que se enriquezcan los de siempre y aaun encima somos tan conformistas que tragamos con todo.
Ufff en que sociedad vivimos?
besitos.
Los periodistas no se perciben como un colectivo en precariedad laboral, aunque un elevado porcentaje de los periodistas sufran esa situación. Eso ya dificulta, de entrada, disponer de la simpatía de la ciudadanía. Además , las actitudes de determinados periodistas vinculados a la casquería os ha dado por culo, si me permites que te lo diga.
Y en último lugar, los medios están en manos de grupos empresariales que actúan como tales, mucho antes que como responsables y honrados gestores del conocimiento. Desde luego eso no favorece en nada las reivindicaciones de los asalariados de a pie ( excluyo, por supuesto, a las grandes estrellas mediáticas)
Ay, querida, las cosas van fatal para muchos. Pero me parece muy triste que vosotros que, en apariencia, tenéis voz no podáis hablar.
Un besote.
Nos cuesta demasiado comprender las motivaciones ajenas. ¿Qué te voy a contar, yo, que soy funcionaria pública, tengo más vacaciones que nadie, no doy palo al agua y gano lo que no me puedo gastar?
Qué va Deses ... eso sólo lo pueden hacer los que están en sectores críticos: los basureros, pilotos de aviones, conductores de autobuses ...
El derecho a huelga es universal, pero su utilidad no tanto.
En mi empresa están despidiendo a gente pero poco a poco y de manera solapada pero como sigan así nos quedamos la mitad. Besitos
Pues no sé, supongo que es cuestión de costumbres. Este país es así. Es como lo de dar propinas a camareros y taxistas, y no darlas a otros.
Besos
Astra, por una vez y sin que sirva de precedentes, me gustaría pedirte expresamente que entres en el blog a leer una entrada. Creo que el tema te interesa, aunque seguro ya lo conoces, porque yo llevo días intentando hacerme con tiempo para publicarlo y al final he tenido que redactar así rápido de cualquier manera porque si no se pasaba demasiado de fecha (y tú ya sabes que en este mundo voraz, lo de ayer ya no es noticia, y lo de anteayer es ya historia). Además tiene que ver con tu sector.
Besos.
pues ahora mismo voy
Publicar un comentario en la entrada