Trabajo en un periódico. Hoy han salido los datos del Estudio General de Medios. El temido EGM. Ese que los publicitarios esgrimen ante los clientes para decir "somos los más leídos de España, anúnciate aquí". Mientras repasaba los datos que cada diario, que cada radio contaba a su audiencia ("somos los que más crecemos", "somos el diario de actualidad más leído", "hemos batido récords históricos"...) no podía dejar de recordar la noche electoral. Cuando todos los políticos salen a decir que han ganado. Hoy hemos ganado todos, también. Menos nuestros lectores. Porque esta batalla de audiencias, tiradas y cifras está asesinando al periodismo. Contamos números, en vez de personas. En las redacciones no existe el tiempo, sólo el producto final. Estamos permitiendo que los periódicos se llenen de noticias de segunda, porque es más fácil ganar lectores, en vez de llenarlos de noticias de primera, para asegurarnos de crear lectores. Nos estamos olvidando de ser periodistas. Quizá es que el periodismo ha cambiado vertiginosamente y yo me he quedado atrás, mirando a los ojos de los lectores. Lectores y lecturas
Trabajo en un periódico. Hoy han salido los datos del Estudio General de Medios. El temido EGM. Ese que los publicitarios esgrimen ante los clientes para decir "somos los más leídos de España, anúnciate aquí". Mientras repasaba los datos que cada diario, que cada radio contaba a su audiencia ("somos los que más crecemos", "somos el diario de actualidad más leído", "hemos batido récords históricos"...) no podía dejar de recordar la noche electoral. Cuando todos los políticos salen a decir que han ganado. Hoy hemos ganado todos, también. Menos nuestros lectores. Porque esta batalla de audiencias, tiradas y cifras está asesinando al periodismo. Contamos números, en vez de personas. En las redacciones no existe el tiempo, sólo el producto final. Estamos permitiendo que los periódicos se llenen de noticias de segunda, porque es más fácil ganar lectores, en vez de llenarlos de noticias de primera, para asegurarnos de crear lectores. Nos estamos olvidando de ser periodistas. Quizá es que el periodismo ha cambiado vertiginosamente y yo me he quedado atrás, mirando a los ojos de los lectores. martes 29 de abril de 2008 | Publicado por Ad astra per aspera en 21:43
Etiquetas: La perra vida
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)



24 comentarios:
Pues no cambies tu mirada, sigue mirando a los ojos de los lectores. Y yo seguiré mirando tu mirada, porque me gusta y la quiero así.
Que no hay personas, sino números y estadísticas; que no hay calidad, sino cantidad... es un mal que se sufre en todos los ámbitos laborales.. Pero siempre hay gente como tú para que merezca la pena cada paso que das, cada palabra que escribes.
No cambies, niña.
No eres la única que piensa así. Algunos más quedamos con esta misma mentalidad.
Lo que me pregunto es dónde está ese periódico, esa radio que nos va a tratar como merecemos...
Un bico.
Yo también pienso así, Ad Astra. Es cierto que el periodismo ha cambiado, pero debería ser por adaptación a los nuevos tiempos (tecnología, etc.) que por cuestiones puramente mercantilistas. Hay otro tema que también está matando al periodismo y son ciertas ayudas gubernamentales que hace que los periódicos sean rehenes del gobierno de turno, aunque se diga bajo o parezca que sólo son unos y al final que tire la primera piedra quien esté libre de pecado :(
Pero esto pasa en todos los ámbitos laborales y no sólo en el periodístico, por desgracia.
¡Bicos!
Me alegro de seguir leyéndote, aunque sea en otro blog. Por cierto, me mola el diseño. Todo color.
Como xornalista apoio a túa proposta e abogo pola calidade en vez de pola calidade, e non so na prensa senón tamén en radio e tv.
Debería haber unha lei anti-programas lixo. Sí, xa sei que iso é ser utópico, pero mellor lle iría á sociedade...
Por certo, quen sepa que mo diga: as audiencias da tv e da radio como se miden. ¿enquisas? porque o do aparatiño dentro da tv...Non coñezo a ningúen que o teña. Terei que chamar a Mulder e a Scully. Ou será como as meigas que habelas hailas, pero de onde salen tantos millóns de televidentes...¿Extrapolacións?
Na prensa teño a sensación que empeza a haber un ramalazo amarillista e demasiado preocupado pola imaxe en troques de que polo contido TRABALLADO.
En fin, é un tema que se prestaría para horas de debate.
un saúdo desde Sanxenxo
Carpe Diem
Tu no cambies, reina. El amarillismo supongo que durará lo que tenga que durar, pero el periodismo de verdad seguirá siempre... adaptándose a las nuevas tecnologías, pero seguirá vigente y la gente que lee los seguirá necesitando.
Bicos ;-)
gracias chicos, mola no estar sola en esto!
Pues claro que no estás sola! Pero el que tiene el dinero tiene el poder. De verdad creo que el periodismo ha muerto. Y lo ha hecho matando. Matando las ilusiones de quienes creíamos en él. Ahora sólo creo en personas como tú, periodista de vocación, honesta contigo misma y con tus lectores, y que no te amedrentas por nada.
Hoy cuando nos veamos arreglamos el mundo de nuevo, vale guapita?
Bss
si tú y yo consiguiésemos arreglar el mundo, jejejeje, sería tremendo! al menos se lo pasaría pipa, el mundo!
Una muestra de lo que no es periodismo lo tuvimos en el último programa de "59 segundos". Espectáculo penoso, puro servilismo.
Hoy con una crisis en la prensa de papel, las empresas se agarran a las subvenciones políticas.
Malos tiempos para la lírica.
Un beso
Guapita, jajaaajaaa... si no fuera por estas risas...
Eifonso, malos tiempos para tantas cosas, pero sintámonos afortunados pese a todo!
+ bss
Tú resiste lo que puedas, que mientras quede alguno así habrá esperanza ...
En este sector ha pasado como en muchos otros, se ha abandonado la calidad en pos de las cifras de beneficios.
Y se llenan la boca diciendo que han subido en ventas, lo que no dicen es que en realidad los "regalan", en sitios como universidades.
Lo del EGM me produce gracia, porque hay veces en la que los medios están a años luz de los que van en cabeza y dicen que son los que más han crecido, pero nunca muestran una gráfica comparativa de dónde están situados. La verdad que a veces, no estaría mal un poco más de objetividad.
Por cierto, felicidades por la parte que te toca.
gracias andresito! jajajajaja
Últimamente todo funciona así. Lo que importa es presentar cifras abultadísimas para poder exhibirlas ante el otro y decir "y yo más". El cuestionarse si las cosas se hacen bien o tienen algún provecho parece estar de más.
Te acompaño en tu percepción, aunque creo que todos nos hemos quedado atrás y a ver cómo se arregla. El tiempo nos pondrá a todos en nuestro sitio.
Saludos y gracias por tu visita y tu comentario.
hay dos tipos de estadísticas, la objetiva, la subjetiva. Elegir no entiende de dimensiones.
El sistema funciona así, el tema esta en el que se lo cree, y esa es ya una batalla perdida hace siglos quizás.
Personalmente me hicieron mucha gracia los números, más seguir viendo El Marca a la cabeza, ji ji ji ...
bicos!
Pues prefiero quedarme atrás que seguir adelante con el rumbo que está tomando el periodismo.
Bicos.
Des, la gente como tú es la que sigue haciendo que este mundo funcione. Así que por favor, no cambies ni te dejes llevar por la corriente, que se que no lo harás, sigue con tu vida, tus pensamientos y tu gran moralidad. Y por favor, infórmame día a día! que me encanta.
;^*
Mientras seas capaz de darte cuenta hay esperanzas. Lo malo son los que encima justifican lo injustificable por unos miles de euros. Hoy me ha parecido indignante e insultante que un telediario diese la noticia que el desgraciado (y no lo dijo en sentido peyorativo)de Andres Pajares había sido ingresado en un hospital en Barcelona. Atonita me he quedado. Aunque he conocido la televisión pòr dentro y allí es aun peor. Encantada con el nuevo blog
Es verdad, no hay periodismo. y aún me atrevo a decir más, si uno se deja caer por el bar de alguna Facultad de Periodismo o Ciencias de la Comunicación, se dará cuenta de que, en poco tiempo, no habrá periodistas...ni dinero.
El Mileurista Enmascarado.
Chego tarde a este post; pero non podo obvialo.
Levas moita razón no argumento. E pasa en tódolos eidos (no comercio, na banca, na sanidade, na administración..). Hoxe non conta "o cliente": conta o resultado.
Non sei se seremos uns románticos irreductibles, pero eu -dende a miña gaiola- tamén sego mirando aos ollos ós clientes. Eso permíteme desenvolver o meu traballo con un mínimo de honestidade. Non sei facelo doutro xeito.
Un bico
Sé que no te consolará, pero en mi trabajo pasa lo mismo, sólo cuenta el número de cursos que organicemos, da igual que siempre asistan las mismas personas y el resto del profesorado siga viviendo en la época de Fray Luis de León y no sólo no creen más lectores en sus aulas, si no que les quiten las ganas a los pocos que las tienen.
La comparación que has hecho, me encanta. Así somos, los humanos, puritita incoherencia.
Publicar un comentario en la entrada